DE BEVESTIGING IS BINNEN! Gisteren kreeg ik een email van Zeus Hoenderop, waarin hij zijn medewerking bevestigd aan de shows die ik ga schrijven en opvoeren in de Nederlandse MaanScout Serie.
Zeus is Nachtburgemeester van Tilburg, en handelt als onafhankelijk ambassadeur voor het uitgaans- en cultuurleven aldaar. Het idee voor de MaanScout Serie is ontsprongen uit een diep respect voor de vrouwelijke energie. In September 2009 besloot hij zijn impuls te volgen en de serie in gang te zetten.
Het concept is simpel, maar sterk. Gedurende een jaar, startend met de volle maan op 4 oktober 2009, installeert Zeus voor elk van de 13 maancycli een vrouw als MaanScout. Ik ben MaanScout in juni 2010; de periode begint op de volle maand van 28 mei. Voor de duur van “haar maan” heeft de MaanScout de vrije hand in het vormgeven aan haar boodschap, vanaf het podium of op welke manier dan ook. Inmiddels heeft dat geleid tot poezie, discussie over de toekomst van de stad, een weekend op een stilteplek, zang met gitaar en een kampvuur, en geleidelijk aan er ontspruiten meer en meer interessante ideeen. Je kunt er meer over lezen op Tilburgers.
DE BEVESTIGING IS BINNEN, YES! Waarom dat zo belangrijk voor me is? Nou, hierom!
Vanaf het moment dat ik werd opgenomen in de serie, begin augustus 2009, heb ik me afgevraagd hoe ik deze bijzondere kans ga gebruiken om FemaleXperience onder de aandacht van het publiek te brengen. Tijdens een seminar over het manifesteren van je dromen in oktober 2008 tekende ik dit:
Luchtacrobatiek
DAT is wat ik echt wil. Diep van binnen kriebelt een verlangen naar een theatrale aanpak. Een toneelstuk misschien? Of een show? Uit praktische overwegingen heb ik dat verlangen voor het grootste deel van 2009 naar de achtergrond geschoven, en me geconcentreerd op de meer voor de hand liggende manier om de boodschap te verspreiden: workshops. Nu ik er echter een paar heb gedaan, weet ik 100% zeker dat dat het niet is voor mij. Ik geloof in mijn boodschap, maar die manier van overbrengen voelt niet goed voor mij op dit moment.
Eind oktober 2009 daagt Chris Howard’s Advanced Presenter Immersion in London mij uit de grenzen van het presenteren op te zoeken, om er vervolgens over heen te gaan – zo hard mogelijk zingen, zo veel mogelijk ruimte innemen met dansen, over-acteren en meer gekke dingen. Er wordt er iets in mij aangeraakt. Dusdanig, dat ik in de weken daarna besluit NU te gaan creeren wat ik wil, in plaats van eerst iets anders en dan later hierop uit te komen. De eerder genoemde tekening komt steeds vaker bovendrijven, en langzamerhand wordt het me duidelijk wat een enorme kans de deelname aan de MaanScout Serie biedt om deze weg te onderzoeken!
In november verzamel ik informatie over het leren van lucht acrobatiek en zingen en dansen op het toneel, een show produceren, enz. enz. Terwijl de informatie binnendruppelt, begin ik me te realiseren dat het op zijn minst een paar jaar gaat duren voor ik op het gewenste nivo ben…. De eindejaarsuitvoering van het NICA, National Institute for Circus Arts, op 4 december in Melbourne geeft me uiteindelijk de duw in de juiste richting. Tijdens die uitvoering – die erg goed was trouwens – bleven er twee gedachten in mijn hoofd ronddraaien:
1. ik hou niet van gym. ik hou van zwemmen, voor de lol! Deze mensen hebben drie jaar lang elke dag 6 tot 8 uur getraind. En zelfs al zou ik me opgeven voor dit programma, weet ik zeker dat ik ook aan het einde van die drie jaar nog steeds niet zover kan doorbuigen…
2. wat deze mensen nodig hebben is een beter verhaal, alle 10 uitvoeringen gebruiken min of meer hetzelfde, uitgesleten standaard circus versie…
Op de terugweg, lopend door de warme zomernacht, dwalen mijn gedachten af naar mijn passie voor schrijven en het in elkaar passen van zinnen tekst, en mijn liefde voor songteksten. Een paar minuten later sta ik ineens als aan de grond genageld, als een voor de hand liggende gedachte (tot dat moment volledig over het hoofd gezien) me volop treft: ik hoef het niet zelf te doen! Ik kan acrobaten en zangeressen en dansers inzetten om mijn verhaal tot leven te brengen. Er valt een dikke jas van mijn schouders. Die nacht val ik in slaap met een brede glimlach op mijn gezicht…
De rest van de maand stel ik mezelf deze vraag: als ik een verhaal zou verzinnen om vrouwen vanaf het podium te vertellen hoe belangrijk het is om hun vrouwelijke kern te ervaren, wat zou dat dan zijn? Wat vertel ik ze? En geleidelijk aan werd het me steeds duidelijker hoe ik het moest aanpakken. En ook, dat dit niet alleen een verhaal voor vrouwen is; het is ook een sterke boodschap voor mannen, over de vrouwen in hun leven. De titel van het verhaal ontvouwt zich tussen Kerst en Oud en Nieuw: de Spiegel van de Maangodin.
En daarmee was de tijd gekomen dit nieuws wereldkundig te maken. Op 7 januari 2010 haal ik diep adem en stuur vervolgens deze email naar Zeus:
“Beste Zeus,
Met het begin van het nieuwe jaar begint ook mijn MaanScout-zijn te kriebelen. Ik heb inmiddels een vastomlijnd idee, mijn bijdrage voor juni heet: de Spiegel van de Maangodin. Het is een dialoog tussen een vrouw, op zoek naar de godin in haarzelf, en haar mannelijke en haar vrouwelijke reflectie in de spiegel, ondersteund door muziekfragmenten en met interactie met het publiek. De intentie is het publiek bewust te maken van de kracht en schoonheid van de vrouwelijke energie. Ik weet dat dit het is. Hoe – daar ben ik nog niet uit, dit is nieuw voor mij, dat gaat uitkristalliseren over de komende maanden. Ik stuur je dit nu zodat jij dan kan kijken waar de voorstelling kan plaatsvinden.”
Deze maand heeft het idee zich verder ontwikkeld en is in twee stukken gebroken:
Deel I De Spiegel van de Maangodin
Deel II De Maangodin Spiegelt
En vandaag ontving ik de bevestiging van Zeus: “Perfect, I ga ermee aan de slag”. WHAAAAHHH!!!
Op deze pagina plaats ik regelmatig mijn blog over de voortgang van het geheel. Nou… daar gaat ‘ie dan!
Click here for the English version
De Show | Cheta | 
September 27, 2010 5:13 pm | 
Comments (0) 
